De Scotsman krant werd voor het eerst uitgegeven in Edinburgh op 25 januari 1817. Hoewel het spoorwegnet in de jaren 1840 uitbreidde, maakten weinig kranten aanvankelijk gebruik van de spoorwegen voor distributie vanwege hoge vrachtkosten. Dit veranderde in 1855 toen de zegelrecht op reclame en kranten werd afgeschaft. De eigenaren van The Scotsman sloten toen een overeenkomst met Schotse spoorwegmaatschappijen, waarbij zij zelf de vervoerskosten betaalden, wat feitelijk een spoorwegdistributiemonopolie voor de krant creëerde. De oplage steeg snel toen de krant beschikbaar werd in het grootste deel van Schotland, en bereikte rond de vroege jaren 1870 ongeveer 40.000 exemplaren per dag.

Deze groei in oplage en winst stimuleerde een effectievere inzet van het spoorwegnet voor distributie. De uitgevers sloten een overeenkomst met de North British Railway om een vroege ochtendkranten-expressdienst te verzorgen, waarbij speciale wagens werden gebruikt om vers gedrukte exemplaren om 04:00 uur vanuit Edinburgh naar Glasgow te vervoeren voor verdere verspreiding met de eerste ochtendtreinen. Naarmate de oplage bleef groeien, werd in 1899 een extra kranten-expressdienst ingevoerd om de krant elke ochtend naar Hawick te brengen, aansluitend op de 06:00 passagierstrein naar Riccarton. Dit maakte het mogelijk dat steden in het noorden van Engeland, waaronder Hexham, Langholm, Carlisle en Newcastle, vroegtijdige leveringen ontvingen, wat de oplage verder deed toenemen.

De speciale kranten-expressen van de Scotsman reden meer dan 70 jaar tussen Edinburgh en Glasgow, waarbij de laatste dienst rond het midden van de jaren 1940 onder de LNER reed, en de aard van de operatie in die tijd weinig veranderde. Elke ochtend werden bundels kranten die om 04:00 van de persen kwamen naar Edinburghs Waverley station gebracht en geladen in twaalf speciale “Special Express” rijtuigen in Scotsman-kleuren. Tijdens de reis stelden inpakkers individuele pakketten samen voor elke bestemming, die bij stations langs de route uit het raam werden gegooid. Bij deze tussenstops vertraagde de trein tot ongeveer 16 km/u om de pakketten veilig op het perron te laten landen.

Onder de LNER werden de speciale krantenwagens opnieuw geschilderd van North British Railway Coach Lake naar de bekende LNER geschilderde teakafwerking, met de uiteinden na 1925 zwart geschilderd. De zijbalk en Mansell-wielcentra kregen ook de geschilderde teakafwerking, terwijl het onderstel zwart werd geschilderd. De paneellijnen volgden de standaard LNER-praktijk in primrosegeel, en de wapenspreuk van The Scotsman verscheen aan beide zijden, met distel-emblemen aan elk uiteinde van de wagen.